De aanpak

In het artikel dat ik gelezen beschreef de auteur zelf gemaakte bakjes van piepschuim en plastic, maar werden ook kweekbakjes zoals vaak te koop in tuincentra (zie foto rechts) beschreven. Ik zelf heb voor dit laatste gekozen, omdat ik al zo'n kweekbakje thuis had die op het moment niet in gebruik was. Jammer van dit bakje is wel dat de onderbak vrij laag is en er daardoor maar een relatief dunne laag kweekgrond in kan, waardoor de planten weinig steun hebben als ze nog geen wortels hebben.  In het artikel dat ik gelezen had beschreef de auteur dat hij gebruik maakt van gewone potgrond met daarop een laagje water. Zelf ben ik ook op deze manier begonnen, maar ik kwam er al snel achter dat potgrond lichter is dan water en er dus op blijft drijven, hoe de auteur van het artikel voorkomt dat de potgrond gaat drijven weet ik niet. Het eerste jaar dat ik emers kweekte heb ik dit (gedeeltelijk) opgelost door eerst een laagje potgrond in de bak te doen dit wat aan te drukken en hier overheen een laag aquariumgrind. Het idee hier achter is dat de potgrond de voedingsstoffen voor de planten bevat en het grind voorkomt dat de potgrond gaat drijven. Vervolgens heb ik zoveel water in het bakje gedaan dat er een laagje water van ongeveer twee centimeter boven het grind kwam te staan en als laatste een aantal stekken van planten uit mijn aquarium erin gezet.

Het tweede jaar dat ik een emerse plantenkweek opgezet heb, heb ik wederom gebruik gemaakt van de zelfde kweekbak. Mede door mijn slechte ervaringen met de potgrond van het afgelopen jaar (zie mijn algemene ervaringen) heb ik de bodemgrond deze keer anders opgebouwd. Als eerste heb ik een deel potgrond vermengd met een even groot deel aquariumgrind (1-2 mm) en hiermee de onderzijde van de kweekbak bedekt. Vervolgens heb ik deze laag afgedekt met een laag van enkel aquariumgrind. Deze opbouw heeft het voordeel dat de potgrond beter opgesloten zit in de bodem en het laagje water boven het grind niet zo snel zal vervuilen.

Terug naar de hoofdpagina